Antykwariat cudzych wspomnień

Średnia ocena: 4.5, liczba ocen: 2

• Ocena:
  To dopiero moje drugie spotkanie z twórczością tej autorki. Zarówno poprzednio jak i teraz, mój wzrok przyciągnęła genialna okładka. A o czym jest książka?
  
  📖 Agnieszka, główna bohaterka tej opowieści jest córką Teofila, warszawskiego antykwariusza. Otworzył on swój sklepik w powojennej Warszawie oferując klientom stare płyty, książki, przedmioty codziennego użytku, czyli cuda z duszą. Antykwariat jest miejscem magicznym w którym Agnieszka lubi spędzać czas ze swoim dziadkiem. To jego miejsce na ziemi, i mimo niewielkiej ilości klienów uwielbia ten swój świat pachnący kurzem i starością, to tam spędza długie godziny marząc, że kiedyś dołączy do swojej ukochnej żony Stefici czekającej na niego w niebie. To właśnie po niej Agnieszka odziedziczyła bardzo ceny dar, kontakt ze starymi, antycznymi przedmiotami sprowadza na nią sny będące wspomnieniami kobiet będących pierwszymi właścicielkami tychrze przedmiotów.
  
  To dzięki tym snom autorka zabiera czytelnika w podróż w czasie do odległych a zarazem bardzo ciekawych miejsc, i to w niejedną podróż. To właśnie dzięki nim książka staje się wyjątkowa i nabiera magii. Podczas tych wypraw poznajemy kobiety którym nie było łatwo w życiu. W jednej historii autorka zabiera nas nawet do roku 875 p.n.e.
  Niby świat się zmienił, poszedł do przodu a tak naprawdę my nadal jesteśmy takie same jak nasze pra, pra, pra, pra... babki. Wciąż musimy udowadniać jak wiele jesteśmy warte.
  
  Życie Agnieszki również pędzi. Już na pierwszych stronach książki poznajemy ją jako niemowlę i śledzimy losy przez kolejne 47 lat.
  Mimo tak wielu wątków bez problemu odnalazłam się w fabule. Wszystkie opowieśi przypadły mi do gustu, nie potrafiła bym zdecydować która z nich podobała mi się najbardziej. Taką literaturę kobiecą uwielbiam.
  Podziwiam autorkę za to, że na tak niewielu stronach potrafiła umieścić tak wiele. Nie raz czytamy opasłe ponad tysiąc stronicowe tomiszcza z jednym marnym, nudnym wątkiem zastanawiając się i na co było marnować tyle papieru?
  
  Warto podkreślić, że nie jest to książka historyczna więc porównywanie faktów trzeba pominąć by dać się porwać magii.
  POLECAM !!! (Jeny, co tu czytać?, 30.01.2024)

  Opinia niezweryfikowana zakupem

• Ocena:
  3,5/5⭐️
  6,5/10⭐️
  
  Teofil założył przytulny sklepik w Warszawie z rzeczami różnego pochodzenia. Kiedy jego wnuczka dorasta zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Aga po dotknięciu przedmiotu przenosi nas do historii tajemniczego obiektu a raczej do osób, które były w ich pierwotnym posiadaniu.
  
  Agnieszka od momentu wzięcia figurki Minotaura dostrzeże swój dar. Obiekt ten zabiera nas do 875 p.n.e. i dla mnie to była jedna z lepszych historii, być może dlatego, że lubię tę epokę, ten specyficzny klimat.
  Później podobała mi się również historia grzebyku, którego historia przeniosła mnie do Imperium Osmańskiego czyli znów moje klimaty.
  
  Te początkowe historie są dobre, jednakże później nieco te kolejne się za bardzo przedłużają i mogą zacząć lekko nużyć przez co czytanie się przedłuża.
  Mamy podróże przez różne okresy w historii, znajdziemy również czasy współczesne.
  
  Każda powiastka przedstawia historię kobiet. Kobiet, które musiały walczyć o swoje od zarania dziejów, bo jak wiadomo to mężczyźni byli tymi lepszymi i tymi którzy byli uprzywilejowani. Myślę, że zamysłem autorki było ukazanie siły kobiet i to można dostrzec w każdym opowiadaniu.
  Na szczęście czasy się zmieniły, choć zapewne gdzieś na obrzeżach wciąż panują normy, które dawno powinny przejść do lamusa.
  
  Poznajmy rodzinę Agnieszki, ale jakoś nie mogłam się z nimi zżyć prócz pewnego staruszka. Moją największą uwagę przykuł a zarazem podbił moje zimne serce jako jedyny dziadek Teofil. Jest barwną postacią, zabawną, mądrą a ta jego miłość do zięcia jest powalająca. 🙈 Szkoda, że nie było więcej scen z nim, bo to bohater pierwsza klasa. Sprawiał, że fabuła stawała się ciekawsza, nostalgiczna.
  
  Było to moje pierwsze spotkanie z autorką, więc nie mam rozeznania jak to bywa u niej z pisaniem i innymi rzeczami, więc wiecie iż w takim przypadku nieco odpuszczam. Czy było to w miarę udany pierwszy raz? Tak.
  
  Dziękuję wydawnictwu za książkę do recenzji. (wyszeptajmiksiazke, 20.01.2024)

  Opinia niezweryfikowana zakupem