Ostatnie zdjęcie

Średnia ocena: 5, liczba ocen: 2

• Ocena:
  "Oststnie zdjecie" to moja przedostatnia książka w 2023 roku, więc wieczorkiem wpadnie jescze jedna polecajka dobrej książki.
  Tym razem nie jest to współpraca więc możecie być jescze bardziej pewni, że to co napiszę to nie ściema. (Choć przecież zawsze piszę to co czuję.)
  
  Historia opowiedziana jest oczyma Franka, nastolatka którego babcia kilka lat temu pozostawiła pod opieką sióstr zakonnych w sierocińcu.
  Dlaczego to zrobiła? Jaki powód jest aż tak ważny by porzucić dziecko?
  Franek pamięta ten dzień, nie rozumie dlaczego jego ukochana babcia podjęła taką decyzję. Chłopiec postanawia ją odnaleźć, pragnie do niej wrócić.
  
  Historia piękna, wzruszająca, trudna, pełna smutku a zarazem miłości.
  Książka wciaga od pierwszych stron, nie jest długa, do przeczytania w jeden wieczór.
  Jest to młodzieżówka jednak powinni ją czytać wszyscy niezależnie od wieku.
  Nie jedna lektura szkolna powinna być nią zastąpiona. Uczy miłości, wrażliwości, pokazuje czytelnikowi, że nie każda trudna decyzja podyktowana jest brakiem miłości i złymi chęciami.
  
  Nie będę ukrywać, że na początku miałam problem. Wiedząc co często dzieje się w sierocińcach prowadzonych przez zakonnice, oraz w domach opieki, nie mogłam wczuc się w te historię. Jednak mimo iż jest to debiutancka książka Aldony, autorka umiejętnie przeniosła mnie do świata Franka, i uwieżyłam, że nie wszędzie są źli ludzie, że są miejsca w których pracują ludzie o ogromnych sercach. Oby zawsze tylko tacy nas otaczali. 💗 (Jeny, co tu czytać?, 11.01.2024)

  Opinia niezweryfikowana zakupem

• Ocena:
  "Ostatnie zdjęcie" Aldony Szczygieł to debiut. Okładka przyciąga oko, a objętość książki zaskakuje bo to niecałe 200 stron.
  Jak wspominacie swoje babcie? Były dobre, kochane czy może zawzięte i wymagające? Wiadomo nie od dziś, że Babcia to skarb. Kocha, rozpieszcza, pozwala na pewne rzeczy, na które nie pozwalają rodzice... Babcia jest trochę jak anioł stróż.
  
  Nastoletni Franek mieszka w sierocińcu prowadzonym przez siostry zakonne. Chłopiec przypomina sobie,że kiedyś mieszkał u babci. Najlepsze wspomnienia Franka z dzieciństwa były związane z babcią. Postanawia odnaleźć Zosię. Kobieta mieszka w domu spokojnej starości który Franek nazywa Staruszkowem. Chłopiec chciałby zabrać babcię do jej dawnego domu i razem z nią tam zamieszkać.
  
  "Wiedziałem, że posiadanie babci to w życiu wielkie szczęście. Nikt mnie jednak nie uprzedził, jaką walkę o nią będę musiał stoczyć".
  
  Okazuje się, że Zosia jest ciężko chora jej pamięć szwankuje.
  
  "I choć serce kocha... umysł nie pozwala mu się wydostać".
  
  Chłopiec walczy żeby odzyskać dawną babcię. Niestety choroba postępuje i nic już nie będzie tak jak dawniej. Frankowi pozostaną jedynie wspomnienia i zdjęcia...
  
  Franek to chłopiec który urodził się w patologicznej rodzinie, w której nie zaznał miłości i ciepła. Wcześnie stracił mamę i jego wychowaniem zajęła się babcia Zosia. Dom rodzinny był dla niego klatką, dopiero u babci poczuł się wolny tylko szkoda,że na tak krótko. To właśnie babci zawdzięcza najwięcej i jest zdeterminowany w walce z jej nieuleczalną chorobą. Franek cały czas ma nadzieję. A ta nigdy nie umiera.
  Wyobraź sobie taką sytuację: Twoja babcia wraca do Ciebie na jeden dzień - jak spędzisz z nią ten czas? Ja miałabym do niej mnóstwo pytań których nie zdążyłam zadać gdy żyła. Byłam wtedy za mała na poważne rozmowy...
  
  Pani Aldona Szczygieł stworzyła powieść o potrzebie bliskości, o tym jak ważna jest rozmowa z młodymi ludźmi. Niecałe 200 stron i taki bagaż emocji, tyle mądrości życiowych, że chciałoby się je wszystkie zacytować. Tutaj nie ma zbędnych opisów. Autorka uświadamia nam, że nikt i nic nie jest w stanie odebrać nam naszych wspomnień ukrytych głęboko w sercu.
  Gratuluję debiutu!
  
  Polecam!
  
  Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu Novae Res. (Kuklinska Joanna, 09.05.2022)

  Opinia niezweryfikowana zakupem