Pamięć Światłości. Koło czasu. Tom XIV

Średnia ocena: 5, liczba ocen: 2

• Ocena:
  Przed wami już czternasty tom Koła Czasu. Dodam, że cykl miał mieć dwanaście tomów, ale autor zmarł i dokończenie zostało powierzone w dłonie jego największego fana Brandona Sandersona. Miał on nie lada dylemat, gdyż powieść została spisana na różnych kartkach jako notatki, więc tak naprawdę aż trudno jest pomyśleć, że w tak wspaniały sposób dokończył dzieło życia pana Jordana. Ja miałam to szczęście, że czytam części od początku, więc byłam niemal świadkiem jak rozwijał swoją historię nieraz w dynamiczny, a niekiedy dosyć spokojny sposób. Tutaj wiele postaci poniosło śmierć, a niektórzy doświadczyli ogromnej przemiany. Punktem przewodnim w całym cyklu są walki oraz wędrówki, gdzie to właśnie podczas nich dzieją się najbardziej absorbujące nas rzeczy. Dużym plusem tutaj zawsze były dla mnie opisy, które nie bywały rozległe, a jedynie bardzo konkretne i oparte o porównania wyrażane z taką samą mocą. Postacie często przeklinają aby wyrazić swoją wściekłość i niekiedy niemoc. Co ciekawe, kładąc się spać mają nadzieję na to, że nowy poranek będzie oznaczał dobre zmiany. To sprawiało wrażenie, że liczą na cud, gdyż wciąż nie mogą przeżyć tego, co wydarzyło się w tomie poprzednim. Osoby tutaj występujące mają bardzo dobre zmysły wyczucia. Zanim cokolwiek mózg im podpowie, to ciało już okazuje zdenerwowanie, że są śledzeni. Ignorują to, aby osoba obserwująca myślała, że nie zdają sobie z tego sprawy. W momentach walki, kiedy zauważali, że przegrywają, nakazywali swoim ludziom się wycofywać, by przeciwnik się rozluźnił i poczuł wygranym, podczas gdy później atakowali ze zdwojoną mocą. Są tutaj też osoby fantastyczne, które tańczą niczym węgorze, by z gracją uświadomić przeciwnikowi, że nie ma szans. Każdy kto tutaj się pojawił miał już swoją twardą osobowość, lecz nie podobną do nikogo innego. Postacie się wyróżniają przyrównaniami do jakichś rzeczy bądź miejsc, dlatego od razu jak wkraczają, to wiemy kto kim jest. Planowanie walk, ucieczki, czy różne wyjścia mieli opanowane do perfekcji. Pokazali tym, że nawet czytelnik planując może zapewnić sobie jakąś alternatywę, którą sam zdecyduje, czy jest mu potrzebna, czy nie.
  No powiem wam, że ta część jest chyba najbardziej inteligentna, zawrotna i nieprzewidywalna. Tutaj zawsze był ktoś, kto w razie zamieszania miał swój plan!
  Kto nie zna serii, polecam przeczytać od początku, gdyż mamy tutaj jedną wielką kontynuację losów.
  Książka jest przepięknie wydana, w sztywnej oprawie i z mapą w pierwszej kolejności. Druk jest mniejszy i ciaśniejszy, a strony delikatne niczym w Piśmie Świętym. Jestem pełna uznania dla obu współpisarzy. Bardzo ją polecam! (przyrodaz, 10.09.2025)

  Opinia niezweryfikowana zakupem

• Ocena:
  Rozpoczynając cykl Koło Czasu nie spodziewałam się, że wciągnie mnie na tyle, aby pozostać w nim do samego końca. Nie byłam świadoma tego, że czeka mnie taka niesamowita przygoda, która będzie tak rozbudowana. Każda cześć wnosiła do opowieści wiele, nie można nie wspomnieć o tym, że niektóre książki były niezwykle dynamiczne, inne znacznie mniej. Jedne bardziej podobały się czytelnikom, inne nie dały im w3szystkiego, czego oczekiwali, teraz wydaje się to nie mieć większego znaczenia, bo „Pamięć Światłości” wieńczy wieloletnią pracę Roberta Jordana i Brandona Sandersona. Doczekałam się dnia, gdzie Koło Czasu się zatrzymało, zakończyło historie, która przyniosła wielką bitwę. Losy ludzkości leżą na szali gotowe by się roztrzaskać w wielkim końcu.
  „Pamięć Światłości” to Ostatnia Bitwa, Tarmon Gai'don, w całej swojej chwale i straszliwej okazałości, świat jest o cal od zniszczenia, balansując na wyborach jednego człowieka, Randa al'Thora. Wiele spada na Mata Cauthona, generała pozostałego na polu bitwy. Na Polach Merrilora ma stoczyć ostatnią, desperacką walkę z siłami wroga. Nie ma odwrotu, jest zwycięstwo lub śmierć. Wszyscy, którzy potrafią trzymać broń, walczyć lub w jakikolwiek sposób pomóc, gromadzą się, aby bronić świata przed nadchodzącą falą zniszczenia. Czy jest szansa na to, by świat ocalał?
  „Pamięć Światłości” to wielkie, epickie zakończenie historii, która prowadziła nas przez te wszystkie tomy właśnie do tego momentu. Wszystkie siły koncentrowały się ku Ostatecznej Bitwie, a w głowie miałam wiele pytań, czy ten świat upadnie, czy może pogrążyć się w ciemności? Zawsze zastanawia mnie, co kieruje autorem, kiedy decyduje się na zakończenie życia znaczących bohaterów. W książce było wiele zdumiewających zwrotów akcji, a niektóre z nich przyniosły to, co nieuniknione. Zakończenie tego wielotomowego cyklu było znaczące, wszystkie wątki zostały pozamykane, wszystkie ważne pytania uzyskały odpowiedzi, których czytelnicy potrzebowali. Robert Jordan stworzył niesamowity świat, który miał mnóstwo głębi i wykreował w nim wielu intrygujących bohaterów. Miał również wciągający styl opowiadania historii, który kontynuował po jego śmierci Brandon Sanderson. „Pamięć Światłości” jest jedną z tych opowieści, które mocno ukazują, że zakończenie może być początkiem kolejnych wydarzeń. Rand al'Thor, Smok Odrodzony, chłopak z farmy, który został królem, człowiek, który myślał, że może unieść na swoich barkach los całego świata. Uparty człowiek z problemami z zaufaniem, nieświadomy swojego przeznaczenia, nigdy nie przestał walczyć. Nie przesadzę, jeśli stwierdzę, że to jedna z najbardziej epicki serii fantasy, jaką przyszło mi czytać. (Snieznooka, 26.01.2025)

  Opinia niezweryfikowana zakupem